پشت سرم درياست

            فراموش مي­كنم

حالم خوب است

را

فراموش مي­كنم

و فقط

آخرين بار

كجا گذاشتمش...؟

سینه سرخ ها

نشان انفجار آواز بر سینه هاشان

از میدان مین مهاجرت میکنند....

پسرک داشت دنبال پروانه می دوید

گاهي وقتها پرنده­اي روي شانه­ام مي­نشيند

و توي گوشم پچ پچ مي­كند

بي اختيارگرم سرودن مي­شوم

پرنده مي پرد

اول روي سيم هاي مخابرات

بعد بي آنكه نگاه كند به افق

روي صدا

من نقطه مي گذارم

من...

      فريب خورده­ام

پرنده عطرت را برده است...

از اينجا كه بخت با جناب آقاي مهدي ايماني­مهر و سركار خانم الهام خير انديش همراه بود و ايشان را پروردگار كون و مكان به حضور خواست تا از نزديك سپاس وي به جاي آورند و دست سركار خانم نرگس حسن­لي در اين روزهاي خطير به قلم نمي­رود و از آنجا كه اين خواست بي­ايوان نيست كه خوانندگان عزيز خود را مايوس كند از بس كه جان ندارد- چراكه از گوشه و كنار دوستان ياد آوري­هايي مبني بر به روز كردن آن به جمع نويسندگان مي­دهند- اینجانب براي بار دوم جسور مي­شوم و شعر ديگري را از اين بنده حقير سراپا تقصير در پست بعدي روبه روي دل روشن بين شما از گلوي تحرير به رشته لايتناهي عددهاي صفر و يك درمي­آورم!

اگر از خواب دوشين

            برخاسته باشم

كه بروم

به چنان روزي

كه چشم چپ و راست

            هم سوي نور نباشند

و نگردند بر يك مرام

اگر از خواب

سوار بر شش اسب شوم

كه از شش جهت

در زادگاه بادهاي موسمي

                  به هم برسم

كاشكي هرگز از چنين خواب خيسي

            برنخاسته باشم

كه در گاهنامه عمر دراز

از اضطراب تشنگي

عروسكي بذله گو ساخته­ام ...

 همین که نبض انگشتان‌ات

روی گردنم بپرد

دست گیرم می‌شود    خوابت برده

حتا می‌توانم بترسم

     از این‌که جان‌ات  در برود...

آن وقت

تمام دختران جهان را بغل خواهم کرد

                            و از نبودن‌ات      هق هق.

شعرم می‌آید و نمی‌شود بنویسمش....

تکان بخورم        بیدار می‌شوی.

این اتفاق

بهانه ی خوبی برای چشم بود

           که بچرخد و

                   بمیرد

                           روی گل کنج فرش...

      زنبوری که از مقابل چشمان تو      در عکس

                                                     به زمین افتاد.

                                              بهار ۱۳۸۴

تهران را با «طای دسته دار» که بنویسی

بر می گردم به کوچه باغ خاکی

                            خانه پدری

سه نسل   ریشم را می تراشم و

                                   همانجا

                 از روبروی آینه جم نمی خورم

                  تا دق الباب آمدنت...

... کل می کشند و

   سرمه و سرخاب می کشند و

   توی لباس دامادی    پدرم    چقدر شبیه من بود.

   آنقدر منتظر چیزی بود

    که چند سال بعد 

   درست   وسط میدان انقلاب

                           دارش زدند

                            حول خیال و حوالی دروازه دولت امروز!

گفته بودم که از روبروی آینه جم نمی خورم

قهوه قجری     به سلامتی کلاه پهلوی

فنجان من به لب رسیده

          تا دق الباب آمدنت

                            بهار ۱۳۸۲